Het is woensdag 9 september. 6.15 uur. Op de parkeerplaats aan de Havenstraat in Wehe den Hoorn heeft zich een groepje mensen verzameld voor de Walk Into The Light; een wandeling vanuit het donker naar het eerste ochtendlicht om zo stil te staan bij suïcidaliteit, verlies, zorgen, hoop en herinnering.
De Walk into the Light is georganiseerd door Expertisecentrum Sterk uit Armoede, in samenwerking met de gemeente Het Hogeland, Mijn Dorp Mijn Toekomst en Stichting Suïcide Preventie Centrum.Een van de zestien deelnemers is Sanne van Oosten. ‘Vorig jaar had ik al meegelopen in Groningen, dat was ook mooi. Maar ik vind het extra fijn om dichter bij huis mee te lopen. Dit is mijn omgeving, met mensen die ook in mijn omgeving wonen.’ Nadat haar partner in 2024 overleed door suïcide verlangde Sanne naar contact met mensen die haar gevoel begrepen. ‘Mensen die de strijd van mijn partner en mij begrepen, voor wie suïcide geen taboe is en die mijn partner niet zouden veroordelen voor de manier waarop hij stierf.’
Verschrikkelijk eenzaam
Bij Walk into the light kan ze dat vinden. ‘Het is een mooie gelegenheid om te delen, te luisteren en even stil te staan bij alle verhalen, maar ook bij mijn eigen verhaal. Het is goed om er soms ook even bij stil te staan hoe mooi dat licht is en hoe zwaar het is als je dat niet meer kunt zien. Dat je hele dag donker is. Hoe verschrikkelijk eenzaam moet dat zijn. We moeten het taboe op praten over suïcide doorbreken zodat er steeds minder mensen zo alleen in het donker hoeven te dwalen. Meer van dit soort bijeenkomsten zouden het makkelijker maken om op een laagdrempelige manier iemand te vinden die je echt begrijpt. Het is waardevol om verbondenheid te voelen met mensen die je eigenlijk niet kent.’
Iemand écht zien
Onderweg wisselden de deelnemers ervaringen en verhalen uit. ‘Aan het begin vroeg ik of mensen liever in stilte wilden wandelen, maar vrijwel iedereen koos ervoor om ervaringen te delen’, zegt organisator Riane Kuzee-Hoogeveen. ‘Dat is helemaal goed, want deze wandeling is juist bedoeld om een taboe te doorbreken.’ Onderweg leest Dichter op ‘t Hoogeland Harry van Velsen een speciaal voor deze gelegenheid geschreven gedicht, met onder meer de regels:
voor het kind dat van geen wijken weet/maar wel de angst kent van voor altijd kwijt/ en daarom steeds opnieuw weer vraagt of ik een knuffel wil. De wandeling van drie kilometer voert naar Landgoed Verhildersum. Daar wacht een ontbijt van Simone en Stefan bij Ons Schathoes. Ookwethouder Karen Hansems heeft meegelopen. Zij bedankt de organisatie en deelnemers. Uit handen van Riane krijgt zij een koperen bordje met de tekst 1KZ1Ej3Een goed gesprek begint met iemand écht zien. Het bordje wordt op een bankje in de gemeente aangebracht. Het verzoek is om er eenenvijftig bij te bestellen zodat elk dorp in de gemeente zo’n bordje kan plaatsen. De deelnemers gaan niet met lege handen naar huis; de organisator overhandigt elke deelnemer een zonnebloem.