Ze zette een punt achter haar loopbaan als paramedicus en keek zichzelf diep in de ogen. In de jaren de volgden vond ze zichzelf opnieuw uit. “Ze” is Gita Debisarun. Zij maakte van haar rugzak een gereedschapskist waarmee ze anderen kan helpen, maar ook professionals inzicht kan geven om kloven te overbruggen.
Eigenlijk had ze haar hele leven al te maken met depressie, vertelt Gita. Alleen wist ze dat heel goed te verbergen. Ze zette een masker op, presenteerde zichzelf als iemand bij wie alles goed ging en draaide netjes mee in de maatschappij. Niemand in haar directe omgeving wist dat ze kampte met een chronische depressie. ‘Achter gesloten deuren zakte ik in elkaar, maar daarbuiten hield ik het toneelstuk moeiteloos vol.’ Toen haar gezondheid uit balans raakte, kon ze er niet meer omheen. Ze moest iets doen met die depressie. Zo kwam ze terecht bij de Herstelacademie in Haarlem, waar ze een leertraject volgde gericht op zelfreflectie, zelfhulp en zelfeducatie voor mensen met een psychische – of verslavingsachtergrond. ‘Dat traject veranderde mijn leven. Ik leerde niet alleen naar mezelf kijken, maar ook mezelf serieus nemen.’
Niet breed
Inmiddels is ze officieel ervaringsdeskundige op het gebied van depressie en suïcidepreventie. Ze geeft trainingen aan de Herstelacademie, is facilitator bij cursussen en ambassadeur culturele diversiteit. Daarnaast is ze gezondheidsambassadeur bij Buurts, een samenwerking van inwoners, vrijwilligers en professionals met uiteenlopende expertise. De organisatie biedt ondersteuning voor inwoners die dat nodig hebben. Na afronding van de training over het voorkomen van geldzorgen is ze bij Buurts ook actief als ervaringsdeskundige op het gebied van financiële problemen. Over de training van Pharos en Expertisecentrum Sterk uit Armoede zegt ze: ‘Eén van de grootste eyeopeners voor mij was dat armoede zoveel meer is dan alleen een gebrek aan geld. Ik groeide op in een gezin met hardwerkende ouders. We hadden het niet breed. Wat ik pas later inzag, was die andere vorm van armoede: sociale armoede, gemiste kansen, opgroeien in een omgeving waar niet alles vanzelfsprekend is.’
Een nieuwe deur
Als oud-paramedicus valt het haar op dat in de reguliere gezondheidszorg vaak te eenzijdig wordt gekeken. ‘Er is een probleem, dus er wordt ingezoomd op dat ene aspect. Maar een gezin hoeft niet per definitie slecht te functioneren door armoede. Vaak functioneert het slecht door een opeenstapeling van factoren. Als ervaringsdeskundige kijk je anders. Je herkent de situatie, je voelt hem, en je oordeelt minder snel.’ Lange tijd zag ze zichzelf als slachtoffer. Het leven was haar overkomen en had haar verbitterd. Tot ze besefte: als ik in die slachtofferrol blijf hangen, kom ik hier nooit uit. ‘De depressie, de eenzaamheid, het gevoel van niet begrepen worden. Dat besef was pijnlijk, maar bevrijdend. Ik heb van mijn zwakte mijn kracht gemaakt. Mijn rugzak werd een gereedschapskist. Om een nieuwe deur te openen, moest ik eerst een andere sluiten.’